Се до 60-те години на минатиот век свадбарската музика го пречекуваше секој гостин што доаѓа на свадбата ,како во случајов од пречекот на Стојанче и Борче Пиличковски на некоја свадба.
Секој од гостите мораше да „заврти“ едно оро,макар и на многу кратко,за да има време пречек и за наредниот гостин.
Зурлите и тапаните биле главна музика „да се чуе и до друго село“, не како градската (хармониката,трубата,кларинетот,тарабуката )не беше прифатлива за постарите како што велеа „не се слуша од овде до онде’
